Ne kadar arzu etsek de, her günümüz harika ve mükemmel duygularla geçecek diye bir kural yok.
Tıpkı bugün beni esir alan karamsar duygular gibi. Biraz karamsar, biraz öfkeli, biraz paranoyakça... çokca da huzursuz. Kısacası istediğim kalitede bir gün geçiremedim.
Sabah öfkem yükseldi ve ara ara iniş gösterse de, gün içinde seyrini hiç bozmadı. Neden mi öfkelendim ? Sabah iş yerinde tansiyonu yükselten bazı durumlar yaşandı. Aslında alışık olduğum durumlardı...
Bir an tahammülümü yitirerek öfkelendim ve sonra durdurmayı başaramadım. Kontrolümden çıktı herşey.
Bu duygular bana eşlik ederken, o kadar istedim ki bir sahil kasabasında yaşıyor olmayı ve denizi seyrederek hiç bir şey düşünmemeyi.... Bodrumda olabilmeyi mesela.. çok istedim... ve hemen Carol Saxe'nin resimlerine bakmaya başladım. (Yukardaki resim de ona ait..)
Bu resimlerde olağanüstü bir enerji var insana kendini iyi hissettiren, hayata karşı motive eden.....
Kimbilir belki de, gerçek ve hayalin birbirine karışmış olması ilginç kılıyor bu resimleri.
Gerçek dediğimiz de sadece bir hayalden ibaret belki de...
Ben de o zaman bu karmakarışık evrende, neyin gerçek, neyin hayal olduğunu düşünmeden, gün içinde yaşadığım bütün huzursuzluğun ve paranoyanın gerçek olmadığını kabul ederek, huzura yelken açmayı ve mutlu olmayı seçiyorum..... :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder